Το πρώτο βήμα στο Νίνπο είναι στο να υπομένεις την φύση.
Επίσης πολύ σημαντικό είναι να γλυκαίνεις τις τεχνικές σου και να χρησιμοποιείς το πνεύμα σου. Να αντέχεις τις δυνάμεις της φύσης μέχρις ότου φτάσεις σε ένα κρίσιμο σημείο.
Το δεύτερο βήμα είναι πνευματική και συναισθηματική υπομονή και εγκράτεια. Όταν ένα ζώο επιτίθεται σε κάποιον βγάζει τα δόντια του και τα νύχια του, ο άνθρωπος από την άλλη μπορεί να γελά!
Ακόμα αν κάποιος σου επιτίθεται με σπαθί μπορείς να του χαμογελάσεις, όσο βεβαίως η καρδιά σου δεν ανησυχεί και να τον αποφύγεις ή να υποχωρήσεις χωρίς να τον τραυματίσεις.
Ένας δάσκαλος μου έλεγε συνεχώς: η αρμονία στην καρδιά ενός πολεμιστή είναι ζωτικής σημασίας. Αυτός ο όρος της αρμονίας αναφέρεται στο ότι όλα στο σύμπαν είναι συνδεδεμένα. Όλα στη φύση, όλες οι εποχές, αγάπη, μίσος, καλό, κακό όλα είναι εσωτερικά συνδεδεμένες εκδοχές.
Το τρίτο βήμα είναι η υπομονή /επιμονή στην γνώση. Η λέξη γνώση μπορεί επίσης (στα ιαπωνικά) να οριστεί και ως οι «τέσσερις φόβοι». Η εικόνα ότι κάποιος στέκεται στην κορυφή μιας πυραμίδας (και μεταφορικά εννοώντας αυτό) μπορεί να δει πολύ καθαρά και στις τέσσερις κατευθύνσεις, παίρνοντας έτσι μια σίγουρη, ισορροπημένη και απόλυτα κατανοητή για τον κύκλο των εποχών εικόνα και αυτή η οπτική γωνία σε ελευθερώνει από τους φόβους σου.
Καθώς βρίσκεσαι σε πνευματική και συναισθηματική υπομονή και βάζοντας το μυαλό σου να υπομένει, η υπομονή στη γνώση σε εκτοξεύει πέρα από την φυσική και συναισθηματική επιμονή σε ένα επίπεδο όπου δημιουργείς την δύναμη να καταλαβαίνεις τα πάντα, χωρις να δουλεύει το συνειδητό σου κομμάτι.
Αυτό σημαίνει ότι δεν αντιδράς σε πράγματα που ήδη έχουν γίνει και επίσης αισθάνεσαι και πράγματα που επρόκειτο να γίνουν και τα αντιμετωπίζεις με φυσικότητα.
Με άλλα λόγια το να έχεις υπομονή στη γνώση είναι συνδεδεμένο με το να έχεις μια πλούσια εκπαίδευση καθώς εκπαιδεύεις τον εαυτό σου στην επιμονή/υπομονή με σεβασμό στην έκτη αίσθηση και το υποσυνείδητο των άλλων.
Άνθρωποι που μένουν σε στερεότυπες κινήσεις και καμάε, καταλήγουν να εγκλωβίζονται μέσα σε αυτά και δεν μπορούν πλέον να κινηθούν ελεύθερα. Τέτοιοι άθρωποι σε ένα πεδίο μάχης θα κατέληγαν νεκροί σίγουρα.
Όταν διδάσκετε δείχνετε στον άλλο τα κενά του σημεία, ήρεμα, χαλαρά και αν χρειαστεί να δουλέψετε μια τεχνική πάνω του κάντε την με γενναιόδωρο τρόπο, με χαμόγελο και με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να νοιώθει και αυτός καλά.
Αυτός είναι ο δρόμος του πολεμιστή.